Vrijdag de dertiende

Vrijdagnamiddag, het is toevallig ook de dertiende, loopt een en ander fout.

Na de bloedafname van deze voormiddag kreeg ik te horen dat ik extra bloed nodig had. Hiervoor moeten ze eerst nog een staal afnemen en dat naar het labo sturen. Maar dat komt nooit aan in het lab. Dus een tweede poging, en ... die komt niet aan in het lab. Dus, pas na de derde afname komen er twee zakken bloed terug en veel later dan gepland kan ik aan het infuus. Om 21u begint het eindelijk te druppelen. Tussen de twee zakken door krijg ik nog een plaspil om mijn nieren te sparen. Op twee uur tijd moet ik zes keer héél dringend naar het toilet. Ik kan niet gaan slapen tot 2u!.

's morgens worden al mijn wonden nog eens gecontroleerd en kleven ze er speciale pleisters op zodat ik me kan douchen. Dat doe ik gauw voordat ik naar huis ga.

Zaterdag, 13u30, eindelijk zijn we weg uit het UZ Leuven!

Klaas | Zaterdag 14 April 2018 - 2:23 pm | | Dagboek | Geen reacties

Eindelijk vooruitgang

Maandagavond wordt de pijnpomp uitgezet en krijg ik ter vervanging een morfinepleister.

Dinsdag wordt de sonde en al één drain verwijderd en meteen daarna moet ik al met de kinesiste op wandel in de gang. De eerste keer stappen na 5 dagen bedlegerig te zijn geweest gaat toch maar met bevende benen, hoor. Maar al bij al ben ik blij dat het me lukt. Al ben ik doodmoe van amper vijftig meter te stappen. Zachtjesaan voel ik me beter worden. Elke dag een stapje verder, maar meestal zit ik 's morgens weer in een dip.

Woensdag worden er nog twee drains verwijderd. Er staat spaghetti op het menu en het smaakt me weer. Eindelijk! Ondertussen komt de kinesiste me weer halen om te wandelen en oefeningen te doen. Het gaat traag en het is heel vermoeiend maar het moet.

Dagelijks wordt er een RX genomen van mijn thorax om te zien of alles goed geneest. Linksboven gaat het wat trager en de drain moet nog blijven zitten tot vrijdag. Daarna moet ik waarschijnlijk nog één nacht blijven en dan mag ik in het weekend naar huis.

Klaas | Vrijdag 13 April 2018 - 2:14 pm | | Dagboek | Geen reacties

Zware operatie

Bij de opname op woensdagnamiddag herkende de dienstdoende verpleegster me meteen. 't Was nochtans al 5 jaar geleden, er zullen ondertussen toch honderden patiënten gepasseerd zijn. Ik ben vol goed moed vertrokken. 's Avonds is er al een maaltijd voorzien, en daarna mag ik nog wat eten tot middernacht.

Op donderdag komen ze me om 11u30 halen op de kamer. Eerst wordt een pijnpomp in mijn rug geplaatst en onmiddellijk daarna kan de operatie beginnen. Dan is het al 14u00. Als ik op de PAZA weer bij bewustzijn kom ben ik misselijk en duizelig. De verplegers proberen me te helpen maar vinden geen oplossing. Ik krijg heel veel medicatie en zelfs een zak bloed. Het gaat zo slecht dat ik de hele vrijdag nog op de PAZA moet doorbrengen. Pas tegen de avond vinden ze mijn toestand goed genoeg om me naar mijn kamer te brengen.

Toch voel ik me helemaal niet goed. Door zoveel vocht te verliezen ben ik ook mijn eetlust totaal kwijt. Ik vermager fel en krijg voortdurend extra suikers en zout en Immodium à volonté. Ik heb veel momenten gekend dat ik het niet meer zag zitten. Zo uitgeput ben ik nog nooit geweest. Zelfs een potje yoghurt open doen lukt niet. pffff

Eén gelukje heb ik wel: ik lig de hele tijd alleen op een tweepersoonskamer en kon zo toch een beetje beter uitrusten.

Klaas | Donderdag 12 April 2018 - 1:55 pm | | Dagboek | Geen reacties

In Leuven 2.0

Dit is een van de zwaarste weken geweest die we al hebben meegemaakt. De operatie op donderdag is wel goed verlopen en aan de rechterkant was een kijkoperatie inderdaad voldoende. Beide gezwellen zijn volledig weggenomen en aangezien ze net naast de longen zaten, is er dit keer geen longweefsel verloren.

Het herstel gaat echter veel moeizamer dan verwacht. Isabel moest al een dag langer op de recovery (PAZA) blijven zodat ze vrijdag nog geen bezoek kon ontvangen. Zaterdag kwam ze dan wel op de kamer, maar ze bleef draaierig, uitgeput en heel zwak. Haar bloeddruk bleef te laag en ze was gedehydrateerd. Ze kon ook bijna niets eten. Door al die moeilijkheden geraakte ze ook heel erg ontmoedigd.

Zondag en maandag leek het telkens tegen de avond wat beter te gaan, maar de volgende ochtend was er weer een terugval. Pas dinsdag, toen de pijnpomp was verwijderd en drie van de vier drains eruit gehaald, ging het echt vooruit. Ze kan zich nu wat vrijer bewegen en heeft al een paar keer de gang door gewandeld.

Toch is ze nog heel moe en blijft haar toestand op en neer gaan. Gelukkig is ze heel sterk én gemotiveerd. We vertrouwen er dus op dat het vanaf nu beter wordt.

Het chirurgenteam

Klaas | Woensdag 11 April 2018 - 11:07 am | | Dagboek | Geen reacties

terug bij de topdokter

De professor legt uit wat er precies zal gebeuren. Hij kan beide vlekken verwijderen. De grootste zit links en daarvoor moet die kant helemaal worden opengemaakt zoals vorige keer. De andere, aan de rechterkant, kan hopelijk via een kijkoperatie worden weggehaald. We spreken ook met de anesthesist en hij regelt onmiddellijk al enkele onderzoeken. Een bloedonderzoek, longfunctietesten en een foto van mijn hart worden allemaal vandaag afgehandeld. De operatie wordt ingepland op 5 april. Ik weet nu wat me te wachten staat en kan beginnen aftellen. Ik hoop dat mijn goede conditie me zal helpen om snel weer de oude te zijn.
Keep the faith

Isabel | Woensdag 21 Maart 2018 - 12:13 pm | | Dagboek | Geen reacties

zelfs dubbele pech

Op de PET-scan zijn er niet één maar twee vlekjes te zien en ze zijn kwaadaardig. Ze moeten er dus uit. De oncoloog stelt voor om weer naar de thoraxchirurg in Leuven te gaan. We maken onmiddellijk een afspraak.

Isabel | Woensdag 14 Maart 2018 - 12:07 pm | | Dagboek | Geen reacties

weer pech

Zes maand na de vorige controle mocht ik weer langs. Deze keer heb ik pech. Er is een vlekje gevonden op mijn longen dat groter is dan de vorige keer. Om uit te zoeken of het kwaadaardig is, volgt er een PET-scan. Dit valt zo erg tegen. Door al dat sporten de laatste maanden voel ik me supergoed.

Isabel | Dinsdag 06 Maart 2018 - 12:02 pm | | Dagboek | Geen reacties

4 jaar later

't Is misschien toch weer eens tijd voor een kleine update, niet?
:-)

Mijn zware longoperatie is ondertussen 4 jaar geleden. Elke 5 maand word ik nog steeds gecontroleerd. Dat is nu niet meer met de PET-scan, een CT is voldoende. Het blijft wel altijd spannend als ik de resultaten moet gaan ophalen. Maar sinds de operatie is er niks verkeerds meer gevonden!

Af en toe heb ik eens krampen in mijn zij, benen of borst. Het oorsuizen blijft ook, maar is draaglijk. Buiten deze en nog wat kleine "ambetantigheden" voel ik me heel goed. Ik loop, fiets, werk,... Niets houdt me tegen.

Ik werk nu ook al een jaar met veel plezier op mijn nieuwe job als keukenhulp in een WZC.

Isabel | Zaterdag 01 Juli 2017 - 4:15 pm | | Dagboek | Geen reacties